Komentarze do: Zazdrość – nie odwracaj od niej głowy…

Autor: Justyna Pettke

Justyna Pettke — Mon, 26 Feb 2018 19:11:14 +0000

Czy to jest ok, że czujesz złość, która była skrywana przez kilka czy kilkadziesiąt lat? Tak to jest jak najbardziej ok. Napiszę więcej, chwała jej za to( tej ZŁOŚCI), że pozwoliła sobie na wyjście z cienia.
O wizualizacji porozmawiamy na sesji, bo to dłuższa rozmowa. Co do samotności, to polecam Ci przeczytać mój post o Samotności.
Do zobaczenia na sesji :))

Autor: Nashia

Nashia — Sun, 25 Feb 2018 12:03:54 +0000

Justynko,a jesli jestem.po pierwszej sesji i nadal czuje zlosci w sobie sporo to jest ok?Czy to indywidualne czy nie jest to zle,ze od razu tak trgo nie lapie czy nie wchodze w re emocje,zeby je poczuc w ciele?Czy wizyalizacja moze byc obojetnie jaka czy zawsze nam widziec siebie teraz stojaca obok tej mlodszej mowiaca do niej,jakbym byla trzecia i one dwie?Czy moge po prostu wyobrazuc siebie jako dziecko i cokolwiek wizualuzowac byleby poczuc emocje,stanac z soba?I wazne..czy złosc ,ktora mogla pojawiac sie w roznych okresach musi zawsze byc inaczej wizualizowana czy moze..btc tak samo jak wczesniejsza,np.taki sam obrazek?i..jak radzic sobie z samotnością…?

Autor: Justyna Pettke

Justyna Pettke — Tue, 11 Apr 2017 12:00:40 +0000

Miło mi, a ja ci dziękuję,że mi towarzyszysz.

Autor: Anonimowy

Anonimowy — Sun, 09 Apr 2017 18:55:11 +0000

to prawda, z różnych powodów nie dostała uwagi, nie dostały jej również moje dzieci… Zadaniowa matka- tak to nazwała moja córka, nota bene siebie też. Czuję, że praca z wewnętrznym dzieckiem jest dobrą ścieżką dla mnie. Bardzo ciekawie piszesz, Justynko. Dziękuję Ci za ten blog <3

Autor: Justyna Pettke

Justyna Pettke — Sun, 09 Apr 2017 18:46:38 +0000

Jakie to wspaniałe,że czujesz,że się wsłuchujesz, że robisz przestrzeń dla tej malutkiej Marzenki. Może i ona by chciała się pobawić, bajkę obejrzeć, dostać tej uwagi, której być może noe dostała.

Autor: Anonimowy

Anonimowy — Sun, 09 Apr 2017 18:39:07 +0000

napiszę o zazdrości… dzisiaj to odkryłam, leżąc w łóżku obok swojej 4 letniej wnuczki. Dlaczego tak bardzo nużą mnie dzieci, dlaczego nie potrafię się z nimi bawić, wspólnie czegoś robić, albo zwyczajnie po prostu spokojnie być… gdzieś mnie goni, wynajduję sobie dziesiątki robót, które muszę zaraz natychmiast zrobić. Jakby coś mnie odciągało od dziecka, jakieś wyimaginowane na tę chwilę obowiązki, jakieś znużenie, znudzenie, irytacja … sama nie wiem co. I tak rozmyślam sobie dzisiaj leżąc obok mojej ślicznej wnusi i nagle poczułam silne ukłucie prosto w serce – to ZAZDROŚĆ. To ona, mała Marzenka mnie ciągle od wszystkiego odciągała… a już szczególnie od dzieci, moich własnych i teraz wnucząt. Bingo, całą sobą poczułam, że to jest to. Uf… no to mam pole otwarte, ale cieszę się, że mi w końcu powiedziała, że się otworzyła i ujawniła… Poczułam, że tam we mnie jest i czeka, tyle lat.. Kochana… dostaniesz w końcu tę miłość o którą tak walczyłaś…

Autor: Justyna Pettke

Justyna Pettke — Sun, 19 Mar 2017 21:14:16 +0000

Brawo, gratuluję:)

Autor: Alfabetpodrozniczy

Alfabetpodrozniczy — Fri, 17 Mar 2017 09:51:43 +0000

Zazdrość to strasznie niszczące uczucie. Straty widać dopiero po pewnym czasie. Cieszę się, że umiałam sobie z nią poradzić w trudnym momencie życia. Teraz wiem, że nic dobrego nie przynosi. Życia bez zazdrości – życzę każdemu 🙂